Al snel stond er een tweede, voor de papa. Ondertussen draaien er nog twee grotere mee.

En met elke print leerde ik beter voelen wat het materiaal kan. Hoe je met vorm en kleur kunt spelen, tot iets bijna een sculptuur wordt.

Dan komt er licht bij.

En plots leeft het. Het object krijgt sfeer en een eigen plek in de ruimte.

Na heel wat printen, bijschaven en opnieuw beginnen stond het er.